Spinsels en fluisterijen | blog van de Curacaose auteur Elodie Heloise

My twinsoul sent me a gift. A blessed one, to spend some time in joy. For connected as we are, we are not united. We are one, we always were. It’s just that in this moment of time we share only spirit and soul; our bodies as of yet remain apart. For as I am free he is still bound.  But only here, in this earthly exsistence we refer to as life.

Dressed as a monarchbutterfly my twinsoul visits me. To remind me of what we are when I enter the deep desperate end of feeling alone and separated from what is one. He twirls around my head when I need to ‘lighten’ up and he wants me to smile. Sometimes he just ‘pops’ up as a twinkle in my day. Not summoned, just there drawning me straight back into my hearts destination.

It was in the midst of the overwhelming weariness I sometimes feel that he sent me his gift.  Two hands caressing my face, lips kissing mine and when I took a good look at the man in front of me, right above his head I saw the monarchbutterfly.

Today I felt rocked

like a baby

in the arms

of trust

Confidently moving

forward, taking

the steps

in meeting

me again

before I

lost

trust

In the arms

of trust

I experienced

the me

I was

supposed

to be

and as I know now

I always was

all it took

was a little

trust

 ’Heb je het begrepen?’ De opmerking kwam van de juf. Ik zat in de vijfde klas en ik wist dat ik het weer gedaan had. Ik had ‘de blik’ getrokken die haar in verwarring bracht. Ogen zijn de spiegel van de ziel, zeggen ze en wat ik haar liet zien of liever wat zij in mijn ogen terug zag was dat ze een onzinverhaal aan het ophangen was. Het ging over breuken en ze snapte er zelf niks van. Ik zei niks, ik keek alleen maar en toen onze ogen elkaar kruisten wist zij dat ik wist dat ze ons niets van breuken leren kon. Ze zag haar eigen onvermogen in mijn ogen terug en stuurde me de klas uit omdat ik ‘brutaal’ gekeken had.

Vaak heb ik mijn ogen en de manier waarop ze de wereld inkijken voor de spiegel bestudeerd. Maar ik zag er niks bijzonders aan. Behalve dan dat ik een goudgele rand om mijn irissen heb die volgens de overlevering ergens uit de familielijn van mijn vader moet komen. In de loop van de tijd ben ik wel gaan ontdekken dat ik vrij scherp ‘zie’. Zo weet ik wanneer iemand liegt of niet helemaal vertelt hoe het echt zit. Mijn ogen zien dat en helaas voor mij reflecteren ze dat bericht terug naar degene die me aangekeken heeft. Voor mij niet zo erg. Ik zie wat ik zie. Voor de ander echter kan dat heel erg ongemakkelijk zijn. In dat ene moment waarin blikken kruisen en waarin de onzuivere inhoud van de boodschap voor heel even in de schijnwerpers wordt gezet. Een ‘awkward’ moment waarin ik uitstraal dat ik weet dat de ander ook weet dat wat hij of zij zegt of doet niet kosher is. Ik zeg niets, dat hoeft ook niet, want het leed is dan al geleden en ik heb ineens te maken met mensen die zich geen houding weten te geven, die me amper nog aankijken kunnen of die me mijden. Omdat ze het niet leuk vinden wat ze zien, er ongemakkelijk van worden en uiteindelijk krijg ik er danwel via een omweg, danwel rechtstreeks de ‘schuld’ van dat zij zichzelf terugzien op een manier die hen eigenlijk niet aanstaat.

Kan ik er wat aan doen? Ik ben zo geboren. Met ogen die verder zien, die naar binnen kunnen kijken en vaak is het heel mooi wat ik zie. Zolang het maar in evenwicht is met wat er gaande is in de mens die me aankijkt. Ik heb aan een blik genoeg. Om te weten en te voelen. Hoe het met die ander is. En dat levert al te vaak een verbond van compassie en liefde op. Maar schuif je er een rookgordijn voor, voor je echte gevoelens, dan is wat je terugkrijgt je eigen verwarring. Dat doe ik niet, dat doe jij en in mijn ogen tref je de spiegel van je ziel.

Dus wordt niet kwaad op me. Verketter en vervolg me niet. Want je bent het zelf die deze jou aan jou laat zien. Je angsten zie je terug, je teleurstellingen en je verdriet. Je frustraties, je woede, je wanhoop en je ongeluk. Op het moment dat je ervoor kiest me aan te kijken, realiseer je dan dat het niet mijn maar je eigen oordeel over jezelf is dat je ziet.