Anoniem

De vrouw sprak en ik luisterde. Ze sprak van haar leven en daarom bleef ik stil. Ze nam me mee in haar ontberingen, in haar teleurstellingen en in haar pijn. Ook sprak ze van de keuzes in haar leven die nu achteraf toch wel ok voor haar zijn. 'Maar,' zei ze. 'Ik ben onderweg wel wat verloren. Er heeft zich een bitterheid in mij vastgezet en geloven in de liefde is ook voorbij.' Ze zweeg en ik ook. Ik was bewogen door haar woorden. Geroerd en geraakt door de eerlijkheid ervan. Ze had het leven al achter zich gelaten, zo voelde ik dat. Ik keek naar haar, naar haar grijze haren, haar gelaten ogen die alles al hebben gezien. Ik keek beter en zag iets dat zij zelf misschien niet meer kan zien. Er was een lichtje in die ogen. En ik zag een meisje met blonde vlechten, fietsend door een polderpad. Blozende wangen, heldere ogen en vol leven. Ik zag wat het was dat zij eens had gehad.

Ik heb haar een zoen gegeven en bedankt voor haar verhaal.Voor mij is zij een engel die mij van het leven en haar verloop bericht. Ze deelde een paar gedichten met me. "Alleen als je mijn naam niet noemt mag je ze publiceren.'' Ik vond ze ontroerend en mooi. Momenten 'gepakt' op een levenspad. Hieronder deel ik er eentje:

Wrange vruchten.

Soms denk ik het gaat goed

daar geniet ik even van

maar door een futiel gebeuren

schiet de vlam weer in de pan

O, wat heb je me aangedaan

wat heeft je toch bezield?

ondertussen bleek stilaan

dat je alleen maar van jezelf hield

Nu blèr je om mij

wil het getij

keren, als dat lukt

het zijn de wrange vruchten

die je nu dus plukt.

            -Anoniem-