Het was weer zover… een lekke band. Met alle gaten in de weg die we inmiddels burak’i Cooper (het gat van Cooper) zijn gaan noemen en alle drempels die als wildgroei verschijnen en die de naam barik’i Cooper (de buik van Cooper) hebben gekregen is dat niet verwonderlijk. Het is wachten totdat je weer eens aan de ‘beurt’ bent. Cooper is overigens de huidige minister van Verkeer, Vervoer en Ruimtelijke Ordening.
Stoer ramde ik de krik onder de pick-up, draaide het ding omhoog en verwisselde de band. Met een smile, want ik geniet ervan dit allemaal zelf te kunnen en te doen. En daarna reed ik naar Calvin, mijn Jamaicaanse bandenman die eigenlijk altijd blij is me te zien. ‘Gonna hire somebody to stab your tires once a week. Where have ya been, girl?’
We kletsten wat terwijl hij bezig was met het plakken van mijn band. Calvin is geletterd en had vroeger een goede baan bij de Jamaicaanse regering. Daarnaast is hij een filosoof. Waarom hij op Curacao autobanden staat te plakken is mij nog steeds volledig duister. But I’ll find out one day. Terwijl hij mijn geplakte band naar de pick-up rolde, keek hij me aan en stopte. ‘I gotta tell ya something. In case nobody tell ya: you are very much in the market, girl. I thought I should tell ya that.’ Mijn mond viel open. En voor ik iets kon zeggen voegde hij eraan toe: ‘You scare me. You arrouse me intellectualy, emotionaly and sexualy. I just thought you should know.’
Ik reed naar huis met een smile die zo breed was dat ik aan weerskanten de raampjes open moest draaien om mijn mondhoeken de ruimte te geven. Calvin had een raadsel voor me opgelost. Of eigenlijk had hij kort en krachtig geformuleerd wat ik al een tijdje onder woorden probeerde te brengen. Wat voor een man zou ik in mijn leven willen. Awel, precies wat Calvin formuleerde. Nou moet ik er alleen nog eentje vinden die voor mij doet wat ik voor Calvin doe.
lol