‘E truk di mi tata’ een kinderliedje over een oude pick-up die schommelt, boemelt en danst over de weg en waar de kinderen weg van zijn. Ik moest er sterk aan denken toen ik rondreed met schrijvers in het kader van Writers Unlimited. De aantrekkingskracht van mijn truck, die ik overigens ook van mijn pipa kreeg, sloeg over op hen die in landen leven waar het absoluut verboden is mensen ‘los’ in de achterbak te vervoeren. Misschien is dat het wel… de vrijheid van een beetje stout zijn die het zo aantrekkelijk maakt in mijn bijna twintig jaar oude ‘gebakje’ te zitten. Het gaat niet hard, en ja er wordt geschommeld, geboemeld en gedanst. Vooral achterin.
Anne Provoost, de maakster van deze foto’s, joeg aan het einde van de dag de auto waar zij in zat langszij om een enorme lens door het zijraampje te schuiven. ‘Kijk, een mamarazzi’, werd er geroepen door de creatieve inhoud van mijn truck. Uitgelaten gejoel en protest bij het inhalen… lachende, ontspannen gezichten. Kijk dat gebeurt er dus als je in de truck van mijn vader stapt.