Een echt liefdesgeschenk met Valentijnsdag

Valentijnsdag is een big deal op Curacao. Zolang ik me kan herinneren wordt er veel aandacht aan geschonken. De zindering in de lucht. Het naar school gaan en hopen dat iemand een kaartje in je tas zou stoppen. Smachtend voor de radio hangen omdat iemand heel misschien een verzoekje voor je had aangevraagd. Het ging niet eens meer om die ene iemand die speciaal voor je was…als er maar iets voor je gebeurde die dag.

Er is niet veel veranderd. Misschien is het zelfs een beetje gekker geworden. Hele scholen kleuren rood/wit met Valentijn. Het uniform van de liefde in plaats van het gewone schooluniform, in een speciale brief door het schoolhoofd aangekondigd. 'Geen uniform morgen, het is Valentijnsdag.' Rode ballonnen, harten, chocoladetaart. All you need is love.

Op het werk werd mij direct een hart opgeplakt. Door zoemende blije dames. Er werden rozen en bloemstukken bezorgd. Iedereen vol verwachting en vol verbazing. Ik sjokte naar mijn computer en kreeg direct te horen: 'He, waar is jouw valentijnsoutfit?' Ik was in het groen die dag. Ik gromde iets van 'vergeten en stomme commercie' maar wist dat dat niet helemaal klopte. Bij mijn kleding had ik echt niet stilgestaan. Ik had gewoon een groene dag. Aan het feit dat het Valentijn was had ik uiteraard wel gedacht. Dat kon ook niet anders. Met alle toeters en bellen waarmee deze dag wordt afgezet.

Nee, dat was het niet. Het was die vrolijke liefdevolle aandacht voor elkaar enkel en alleen omdat het een feestdag was. Het zou elke dag zo moeten zijn. Voor iedereen. het was de diepgang erachter die ik miste. Maar ik lachte om mijn collega's, genoot van hun vertier en sprak mijn waardering uit voor het vele werk dat erin was gaan zitten om er iets leuks van te maken. En toen liep ik naar de keuken en trof Carla. Carla is onze steun en toeverlaat als het aankomt op een schoon bureau en een representatieve tent. Zonder Carla zou het een zooitje zijn bij ons. 'En, wat heb jij gekregen voor Valentijn?' Dat vroeg ik haar. Ze keek me even vreemd aan en zei toen: 'Mijn man is net een jaar geleden overleden.'

Ik gaf Carla een knuffel en zei: 'Dat wist ik niet'. Ik vroeg haar wat er gebeurd was. 'Een auto-ongeluk,' zei ze. 'Hij was nog net geen zestig. Ik heb zijn laatste dagen bij hem in het ziekenhuis doorgebracht. Hij zou sterven dat wisten we allebei.' Ik viel stil en wachtte. misschien dat ze nog verder wilde vertellen. 'Hij lag op zijn zij en draaide naar me toe,' ging ze verder. 'Hij zei: Dushi, mi ta stimabo (Liefje, ik hou van jou) en toen was hij weg. Op zo'n dag als vandaag is hij altijd heel dicht bij me en dan hoor ik het hem weer zeggen: Dushi mi ta stimabo.'

Ik ben naar mijn werkplek teruggelopen. Een beetje stil en aangeslagen en ik nam me voor met alle chocoladetaart, harten en rode ballonen en wat nog meer voor vertoon ik zou nooit meer zeggen dat Valentijnsdag geen diepgang heeft.