Wat moet ik tegen Gwido zeggen? Dat ik mezelf niet meer herken? Dat ik op dit moment niet weet waar mijn kop of mijn kont zit. De vrouw waar hij voor gekozen heeft, is niet de vrouw die ik ben. Zoveel weet ik nu. Maar wat of wie ben ik dan wel? Geheimen zijn er, halve waarheden liggen er die even zo zeer kloppen als dat zij dat niet doen. Daar werk ik nu zelf ook aan mee. Is niets zeggen ook liegen? En van alles wat ik wel tegen hem heb gezegd… hoeveel is daarvan eigenlijk waar? Geen vader gehad. Dat heb ik wel. Er is een vader in mijn leven geweest. Zoveel vertellen de nieuwe herinneringen me. Maar waarom heeft hij dan nooit contact opgenomen? Waarom heeft hij me zo laten gaan? Hield hij van me? Miste hij me toen ik weg was uit zijn leven?
Gevlucht zijn we. Als dieven in de nacht. Zonder aankondiging hebben we hem achtergelaten. Als een meubelstuk pakte mijn moeder ook mij in. Nam me mee en zette me gewoon ergens anders neer. En nooit meer is er een woord vuil gemaakt aan waar we vandaan of waar we uitkwamen.
Er is geweld geweest . Veel geweld en angst. Ook dat weet ik nu. Het verklaart mijn opschrikken bij harde geluiden. De huivering die over mijn rug loopt wanneer ik bloed zie. De onverklaarbare plotselinge angstscheut die ik ervaar wanneer iemand me vanuit een hoek benadert die ik niet zie aankomen. Het gevoel van opgejaagd zijn, zelfs als ik niets verkeerd gedaan hebt. Dat is wat ik heb overgehouden aan dat geweld.
Maar waarom was het er? En hoe lang al? Waren het spanningen in het huwelijk? Wat voor spanningen? En wat voor een huwelijk was het dat mijn ouders hebben gehad? Wat ik aan beelden terug heb gezien duidt op een ontwikkeling. Eens is een eerste klap gevallen. Daarna nog een. Ergens is er een spiraal ontstaan. Dat van kwaad tot erger voerde. Tussen hem en haar heeft een patroon kunnen ontstaan. Zoiets kost tijd. Of was het er al vanaf het begin?
Ik weet dat ik het begin ben. Ze zijn met elkaar getrouwd omdat ik kwam. Ik heb hen aan elkaar verbonden. En wat voor goeds heeft dat gedaan? Van mijn vader heeft die verbintenis een geweldenaar gemaakt, van mijn moeder een slachtoffer. Gedoemd tot elkaar, door mij.
Was het liefde waarin ik verwekt werd? Of was het geweld? Lust? Was ik een onvermijdelijke consequentie? Hebben ze overwogen me te aborteren? Een van hen? Allebei? Of was ik een voldongen feit?
Voldongen feiten zijn moeilijk te slikken. Ze frustreren. En frustratie leidt tot woede. Oh God, ben ik ongewenst, net zoals mijn moeder?
Uit: Work In progress