San Pedro

Zo nu en dan voel ik dat ik ‘iets’ moet doen en ik heb inmiddels geleerd om daar vooral geen ‘hoofd’ of andersoort ratio op los te laten. Ik doe wat ik voel dat ik moet doen en vaak, steeds vaker mag ik in die momenten dat ik luister en doe ontdekken wat het was of is dat me ertoe dreef te doen wat ik deed. Zo besloot ik vorige week dat ik naar San Pedro wilde. Op zondag, op vaderdag. De eerste vaderdag van mijn jongens, zonder vader. ‘Papa vond het daar ook fijn. So guys, lets do that.’

San Pedro is een magische plek. Ik kan me de eerste ontmoeting met dit stuk niemandsland nog heel goed herinneren. Ik was vijf of zes en liep rond te struinen tussen aangespoeld hout. In die tijd lag er nog veel omdat ‘Shut’ (de vuilstort) daar vlakbij lag en het hout door de zeestroming geselecteerd op gewicht naar San Pedro werd gestuwd. Plastic kwam ergens anders terecht. Op San Pedro lagen ook altijd heel veel schoenen en ander vreemd verweerd materiaal. Mijn handen pakten op, voelden de structuren terwijl ik me afvroeg of ik ergens aan het voorwerp kon ontdekken wat het geweest was, hoe het in het water terecht was gekomen en wie de laatste eigenaar ervan geweest kon zijn. Een babyschoentje, een halve roeispaan, een cocosnoot met een dode palm erin. Verhalen liggen er op San Pedro. En op de achtergrond, als een eeuwig decor, slaat het brekende zeewater op de rotsen en de fluistert de wind. Toen, later en nu. Nog steeds. Op San Pedro staat de tijd stil en juist dat gegeven zorgde ervoor dat ik daar naartoe wilde met de jongens. Om even stil te staan. Bij onszelf en bij hun overleden vader.

En aldus reden we door het rode stof naar de baai van San Pedro. Mijn twee mannen in de achterbak van de pick-up namen alvast een voorproefje. Op de wind in hun haar en het leegmaken van hun hoofd. San Pedro lag open voor ons. Klaar om wat het ook was dat wij er achter zouden laten te ontvangen. Dat dacht ik althans. Ik kon niet weten dat we niets op San Pedro zouden achterlaten maar juist iets mee zouden nemen. Een bericht dat daar wapperde en alleen maar door ons gezien hoefde te worden. Juist op de dag dat we er waren. Het hing in een geimproviseerde vlaggemast. Wapperend op de adem van de wind: