foto: Hanneke Theresia
Tussen wat was en wat is, trof ik een vermoeidheid die zich van binnenuit manifesteerde en die een nogal luide keel opzette. Tussen wat was en wat is liet ik meer leven mijn leven in en ontmoette daar ook de dood. Ik handel namelijk in extremen. Zo lijkt het althans, soms. Het komt omdat ik het filter van bescherming of eigenlijk afscherming ingegeven door angst gestoeld op ervaringen van me afgepeld heb met als gevolg dat wat binnenkomt, binnenkomt zoals het is. En ik reis erin rond. Als een nieuweling. Vol verbazing, vol verwondering over wat ik tegenkom. Ik dein op de beweging, laat me meesleuren in de vele ontmoetingen met de ander en ik ervaar. Volop, volledig en helemaal. Zo ook deze vermoeidheid die ik voel. Moving from feeling tired to fatigue… zo zou ik het liever zeggen. In het Nederlands is moe gewoon moe. Gradaties geven we aan met woorden als ‘over’, ‘heel erg’ of ‘dood’. So I’ll stick to fatigue.
En in dit gevoel is mijn blik minder scherp naar buiten toe. Heb ik ontdekt. Naar binnen toe echter is zij ‘sharp as a razor’. En aldus dein ik nu even op de vermoeidheid in mij. Om te luisteren naar wat zij me wil vertellen. En dat is, alweer, een hele mooie trip.