Tijdens een van de workshops ‘Over 100 jaar’ in het kader van het schrijversfestival Writers Unlimited dat FPI organiseert op 20 en 21 april vond ik mezelf terug in een ‘woordkramp’ die eigenlijk hilarisch was.
Tijdens de workshop laat ik de leerlingen oude attributen zien die zij niet kennen en waarvan we dan het belang onderzoeken. Een van die voorwerpen is een spoel van een weefmachine. Het is een langwerpig ding van hout dat in beide uiteinden taps naar elkaar terugloopt. Een kano in het klein ware het niet dat er ook een ‘gat’ of open sleuf inzit.
De spoel in kwestie werd gepresenteerd en zoals verwacht kwam ook de reactie uit de klas dat het een soort ‘bootje’ zou kunnen zijn. Ik zei: ‘No, esey no por paso e objekto tin un buriku den dj’e.’
Het lag volledig in mijn bedoeling te zeggen dat er een ‘gat’ in het ding zat ware het niet dat ‘gat’ in het Papiaments ‘buraku’ is. Wat ik in het voorwerp had geplaatst was niets meer en minder dan een ‘ezel’. Zo’n ‘ia’-roeper. De klas lag uiteraard plat. En ja, ik moest er ook heel hard om lachen.
Deze grap bracht me overigens tot een tongtwister a la ‘De kat krabt de krullen van de trap’. Maar dan in het Papiaments. Daar gaat ie dan: wie krijgt het voor elkaar om hetvolgende rijtje tien keer achter elkaar in rap tempo op te zeggen zonder over z’n tong te struikelen:
Buraku, Baranka, Barika, Buriku…. I dare you!
Ps: De betekenis van deze woorden Buraku=gat, Baranka=rots, Barika=buik en Buriku… dat weet je nu al… dat was ik, een ezel.