Wigi

De boot waarop Wigi zit, manoevreert door de golven naar buiten. In het halfdonker. Telkens wanneer hij op dit uur met zijn kleine vissersboot het oneindige invaart, wordt hij geraakt door de stilte die er heerst. Een stilte die besmettelijk is en die zijn gedachten meeneemt. Ver meeneemt. Veel verder dan de vijf kilometer uit de kust waar hij zijn hengel uitgooien zal. De kustlijn van heuvels met cactussen besprenkeld verliest geleidelijk haar details en verwordt tot een golvende lijn van land. De zon komt erachter tevoorschijn. Een miraculeus wonder dat hem vandaag bij de keel grijpt. Meer dan anders voelt en ervaart hij haar zoals dit geboortelicht ooit bedoeld was. Hier op open zee. In z’n eentje. Hij ziet hoe zij de aankondiging is van een begin en een einde. Dat zij verbonden is in een onlosmakelijke eenheid, van een meer dan vaststaande belofte. Dag en nacht. Elkaar opvolgend op de kadans van het universum. Onverstoorbaar. Zich niets aantrekkend van de levensritmes op aarde. Beweging, alles is in beweging, weet hij vandaag. Hier in deze allesomvattende rust. Wigi legt de motor stil en kijkt naar het deinende blauw om hem heen. Een school bulado’s vliegt uit het water. Vliegende vissen. Het wonder van deze samenvoeging van vogel en vis ontgaat hem niet. Ontroerende verwondering overvalt hem. En hij laat binnenkomen wat zich in hem roert. Voorbij dagelijkse beslommeringen, ver weg van plichtplegingen en verantwoordelijkheden is hij, voorbij zichzelf. De mens, de man en de vader die hij is, bestaan hier niet.  Zijn hart klopt met de deining van het water, zijn bloed kolkt zoals de golven dat doen. In zijn hoofd niets dan rust. Hij kan zijn ziel aanraken hier. En het licht uitstralen dat daarin leeft. Geen belemmering, beklemming. Geen onrust of weerstand. Vandaag duikt Wigi dieper in wat hij voelt. De zon, de zee, de vissen. Ze praten met hem. Vandaag. En hij vindt overgave. Volledige overgave aan wat hij is. Vandaag begrijpt hij alles. En na vandaag zal niets meer hetzelfde zijn. Omdat Wigi zal blijven waar hij nu is.

Voor Louis Berendsen (06-september 1961-21 mei 2012)