Tito’s vader heette Randal, die van Joel was ene Sherman, en Maikel moest de zoon van Hosé zijn. Tenminste, dat is wat ze inmiddels vermoedden. Want Tito kreeg rond zijn verjaardag altijd een pakje ‘van Randal’ bezorgd. Joel had een foto van een op hem gelijkend gezicht. ‘Sherman’, stond erachterop. En ene Hosé gooide eens in de zoveel maanden een envelop ‘voor Maikel’ in de bus.
Randal, Joel en Maikel waren met elkaar verbonden. Door de buik van Jadira Schotberg. Eens de prinses van Santa Rosa, die smachtte naar een man. In haar jonge jaren danste Jadira als de beste. Flirtend schudde ze haar billen en hitste met haar welvende vormen vele welwillende mannen op. Jadira liet zich graag betasten. More than willing, en ze genoot. Maar daarvan kreeg zij niets dan zonen. Geen papi, geen dushi, geen echtgenoot. Na Randal kon Jadira alleen nog maar huilen, na Sherman sloeg ze alles kapot en na Hosé werd ze bitterstil en magerdroef. Tito troostte haar, Joel ruimde haar rommel op en Maikel speelde rustig en zoet. Tot Jadira weer lachen kon en riep: ‘Ik heb al drie mannen!’ Dan was alles weer even goed.
De veelbelovende George kwam. Zo anders en bijzonder, een serieuze verantwoordelijke man. Met een baan en een pensioen. Jadira kon haar geluk niet op. Het nieuws van haar zwangerschap verraste hem echter nogal. Hij zag haar wel, maar een kind níet zitten. En George nam een vliegtuig naar Amsterdam. Jadira was ontroostbaar. In haar kamer sloot ze zich op. Tito, Joel en Maikel slopen door de vertrekken. Ze kookten en ze wasten. Ze poetsten en smeerden hun eigen brood. En ze baden tot de maagd Maria dat het alstublieft geen meisje werd.
Het eerste woord dat Sharnice sprak was ‘papa’. Maikel hoorde het heel duidelijk en haalde Tito en Joel erbij. Jadira lag nog te slapen. De tol van een lange nacht die zij met ene Henk had gedeeld. Sharnice stond tussen bierkratten die dienstdeden als box. Ze graaide met haar handjes naar de jongens en zei ‘papa, papa, papa’ met een stralende lach. ‘Hoor, hoor, nou hebben jullie het ook gehoord: ‘papa’, ze zei ‘papa.’ En daarmee sloten de broers het kleine meisje in hun hart.
Sharnice deed haar communie met papa Tito en papa Joel aan haar zij. Haar eerste vriendje Paco kreeg van papa Maikel op zijn broek. En elke morgen sneed een van haar papa’s de harde korstjes van haar brood af. Sharnice kon goed leren. Mocht na de basisschool naar het vwo. De open dag bezocht zij met drie papa’s aan haar zij. Een strenge nette school moest het worden. Met een uniform. En niet te veel feestjes. De keuze werd door haar papa’s bepaald.
Papa Joel betaalde haar boeken, papa Tito reed haar van en naar school. Papa Maikel hield de rest in de gaten. Haar huiswerk en haar bezoek. Meisjes mochten binnen, jongens bleven op de stoep. En Sharnice haalde ongeschonden haar diploma en studeerde daarna cum laude aan de UNA af in rechten. Van het geld dat haar drie papa’s voor haar studie opzij hadden gelegd.
Leonard kwam. Met hem wilde Sharnice trouwen. Er volgde een hard en streng gesprek, waarbij de aspirant-aanstaande door drie papa’s tegelijk werd afgebekt. Leonard zwoer op de ziel van zijn overleden grootmoeder goed voor Sharnice te zorgen. Hij had een baan, een huis en een auto. De bankafschriften en het koopcontract had hij als bewijs alvast meegebracht.
Sharnice was het mooiste bruidje dat haar papa’s ooit hadden gezien. Ze straalde aan Leonards arm voor het altaar met achter hen, als een blokkade, haar drie papa’s. Die blokkade wilde pas wijken na het aanschuiven van haar ring. Jadira kon helaas niet komen. Ze was onwel en lag die dag in bed. Want Henk was bij haar weggelopen. Een mooie Zuid-Amerikaanse kruiste zijn pad.
Bijdrage aan Elders Literair voor Standplaats Curacao
NB: Dit verhaal is bewerkt en verscheen in een eerdere versie in online magazine Cpost, een initiatief van Memento Vivi (Irèn Nooren). Cpost was een online uitgave die elk kwartaal uitkwam in de periode 2006-2012 met als belangrijkste drijfveer: de liefde voor het eiland. Cpost is helaas niet meer online te bekijken.